Od legionisty do dowódcy AK. Rozpoznajesz tego utytułowanego kawalerzystę?

Urodził się w Ustrzykach Dolnych, a jego wojskowa droga prowadziła od Legionów Polskich przez międzywojenną kawalerię po dowodzenie oddziałami Armii Krajowej. Oficer, który zmarł w 1974 roku w Zgierzu, był także utytułowanym uczestnikiem zawodów jeździeckich.

Z Ustrzyk Dolnych do legionowej kawalerii

Przyszły oficer przyszedł na świat w 1896 roku w Ustrzykach Dolnych, w rodzinie szlacheckiej pieczętującej się herbem Jastrzębiec. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do I Brygady Legionów Polskich, a następnie służył jako ułan w 1 Pułku Ułanów dowodzonym przez Władysława Belinę-Prażmowskiego. Przeszedł z pułkiem cały jego szlak bojowy.

W 1918 roku znalazł się w szeregach Wojska Polskiego i brał udział w walkach o niepodległość. W następnych latach kontynuował służbę, między innymi w 4 Pułku Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej. Równolegle startował w zawodach kawaleryjskich, w których wielokrotnie zajmował pierwsze miejsca. W 1939 roku był już oficerem.

Dowódca w okupowanej Polsce

Po kampanii wrześniowej włączył się w działalność konspiracyjną, prowadzoną przede wszystkim w Warszawie i jej okolicach. W Armii Krajowej kierował najpierw Ośrodkiem „Żaba” w Żyrardowie, a później Obwodem „Bażant” w Grodzisku Mazowieckim. Awansował do stopnia majora i podczas Akcji „Burza” dowodził oddziałami.

Za służbę został odznaczony między innymi Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Walecznych.

Ostatnie lata i miejsce pochówku

Oficer zmarł w 1974 roku w Zgierzu. Spoczął na miejscowym cmentarzu rzymskokatolickim pod wezwaniem świętych Józefa i Wawrzyńca. Jego życiorys łączy rodzinne Ustrzyki Dolne z najważniejszymi etapami polskiej służby wojskowej pierwszej połowy XX wieku: walkami legionowymi, wojskiem niepodległej Polski i konspiracją.

Na fotografii przedstawiono Annę Potocką z domu Działyńską.

Źródło: facebook.com/biblioteka.sanok